Sunday, June 1, 2014

അദ്ധേഹത്തിനും സ്വന്തം കാര്യം സിന്ദാബാദ്‌

നമ്മുടെ സ്വന്തം ഏറണാകുളം ജനറൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം അമ്മയെയും കൊണ്ട് ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോയതാണേ... 8 മണിക്ക് തുടങ്ങുന്ന ഒപി ടിക്കറ്റ്വിതരണം വളരെ ഏറെ തിരക്കുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് നടകുന്നതെന്നുള്ള മുന്നറിവുള്ളത്കൊണ്ടാകണം ജെട്ടി ബസ്സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നപോൾ എന്റെ കാലുകളുടെ വേഗത വല്ലാതെ കുടിയത്. റിലേ ടീമിൽ ഓടിയുള്ള നൊസ്റ്റാൾജിയ മധുരമായ് നുണഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗ്രിപ്പുതീരെയില്ലാത്ത എന്റെ ഭംഗിയുള്ള ഷൂസിട്ട  മനോഹരമായ (ഞാനും എന്റെ ഭർത്താവും  പിന്നെ എന്റെ അമ്മയും മാത്രം അവകാശപെടുന്ന )കാലുകള്കൊണ്ട് ഓട്ടത്തിന്റെ ആക്ഷനിൽ ഉള്ള നടത്തം അങ്ങോട് നടത്തിയത്. ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കിയപ്പോളാണ്  മനസിലായത് ബസിൽ നിന്നിറങ്ങിയ അമ്പതോളം വരുന്നവരിൽ 48 -മത് മാത്രമായ് എനിക്ക് ഫിനിഷ് ചെയ്യേണ്ടിവരുമെന്ന് .നമ്മളൊന്നും ഒന്നുമല്ല അമ്പതിന് മുകളിൽ പ്രായമായാൽ മാത്രമേ ഇത്രയും സ്പീഡിൽ ഓട്ടം ഓടാൻ പറ്റുള്ളൂ .പക്ഷെ തോൽവി ഞാൻ സമ്മതിക്കാൻ പാടുണ്ടോ. അതിവിദഗ്ദമായി വണ്ടിക്ക് വട്ടം ചാടിയോടി ഞാൻ ഉദ്ദേശം 42 മതായി ഞാൻ ഫിനിഷ് ആയി.അവിടെ ഒപി ടിക്കറ്റ്ഹാളിൽ സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടപോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയം വേദനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു . നീണ്ട കറുത്ത പാമ്പിനെ പോലെ 3 ക്യൂ . അതിൽ ഞാൻ നടുക്കത്തെ ക്യൂ ന്റെ ഒരു 60 താമത്തെ ആളായി ഫിനിഷ് വീണ്ടും ചെയ്തു.1,3,4 കൌണ്ടർ കളിലായാണ് ആൾക്കാർ നിന്നിരുന്നത്. ഓടി തളര്ന്ന ഞാൻ ഒരു മൂക്കു പൊത്തി മറ്റേ മൂക്കിൽ കുടി ശ്വാസം എടുത്തു പഴയ ഓർമയിൽ അണപ്പ് മാറ്റി(ഞാൻ പണ്ടേ ഒരു അത്ലെറ്റ് ആന്ന് ) പരിസരം വീക്ഷിച്ചു.അപ്പോഴാണ് 3 നും 4 നും ഇടയിൽ നമ്പരില്ലാത്ത ഒരു കൌണ്ടർ വേണമെങ്ങിൽ 3 1/2 എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന അവിടെ ഒരു 15 പേരടങ്ങുന്ന ഒരു ക്യൂ. ഞാൻ എത്തിയ സമയം 7:10 ആണ്. അപ്പോൾ മത്സരത്തിൽ ഒന്നാമാതെത്തിയിരിക്കുന്നവർ മിനിമം ഒരു 5 മണിക്കെന്ഗിലും എത്തി കാണണം. ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്ന മറ്റുള്ളവയെ അപേക്ഷിച്ച് കുഞ്ഞനായ ക്യു വിലുള്ളവരോട്  അപ്പുറത്തെയും ഇപ്പുറത്തെയും വിശാലമനസ്കർ പറയുന്നത് കേട്ടു . അവിടെ കൌണ്ടർ ͑ഇല്ല കേട്ടോ. അവർക്കൊന്നും അത് കേട്ട ഭാവമേ ഇല്ലയിരുന്നെങ്കിലും കൂട്ടതിലെ തന്റേടം ഉള്ള ചുവന്ന ചുരിദാറിട്ട ഒരു ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ വാങ്ങാറ് ഉള്ളതാണ്.

            ആയിക്കോട്ടെ, ശരി മുതലാളി.

     പിന്നീടാണ് എനിക്ക് മനസിലായത് പുള്ളിക്കരിയാണ് ക്യൂവിന്റെ മാർക്കറ്റിംഗ് മാനേജർ എന്ന്.അതിലെ പുള്ളിക്കാരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും മാടി മാടി വിളിച്ചു സ്വന്തം ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് കക്ഷി.കാര്യം ആരെയും സഹായിക്കനോന്നും അല്ല പുറത്തായാൽ ഒച്ചയിടുക്കാൻ ഒരു ബലം വേണമല്ലോ .അങ്ങനെ കുറച്ചു ചങ്കുറ്റമുള്ളവരും കുറച്ചു കൂടുതൽ ദുരാഗ്രഹികളും സമർഥൻ ആണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്നവരും കൂട്ടത്തിൽ എളുപ്പം പറ്റിക്കാവുന്നവരും ആയവർ അണികളായി (ഞാനൊരു പെണ്ണായത് കൊണ്ടാകാം ക്യൂ വിൽ ചേർന്നവരെല്ലാം ആണുങ്ങൾ ആണെന്ന മട്ടിൽ വെച്ച് കാച്ചുന്നത്. അവിടെ ഒരൊറ്റ പുരുഷ അണി പോലും ഉണ്ടായില്ല എന്നത് ഒരു രഹസ്യം ആയിരികട്ടെ ). സമയം 8 ആയി 8:05 ആയി 8:10 ആയി കൃത്യനിഷ്ഠത സർകാർ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ മാത്രം കാണാൻ പറ്റണതായത് കൊണ്ട് ഉള്ളവൾക് അതവിടെയും അനുഭവിക്കാൻ സാധിച്ചു.ഞങ്ങളുടെ വാച്ചിലെ 8:25 നും അവരുടെ വാച്ചിലെ 8 മണിക്കും നട തുറക്കപെട്ടു.
       തുറന്നു. നമ്മുടെ 3 1/ 2 ക്യൂവിലെ അണികളുടെ പണി പാളി. അത് തുറന്നില്ല. ഞാനടക്കമുള്ളവർ വിജയിഭാവത്തോടെ അവരെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു . ക്യൂവിലുള്ളവർ യാഥാർഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവർ അടുത്ത ക്യു വിൽ തള്ളികയറാൻ ശ്രമിക്കുകയും വളരെ സഭ്യമായ ഭാഷയിൽ ഹോസ്പിടൽ അധികൃതരെ പുകഴ്ത്തി പറയുകയും ഒന്നും മിണ്ടാതെഏറ്റവും അവസാനക്കരായി സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു പോന്നു. ക്യൂ വിന്റെ മുതലാളി പെട്ടെന്ന് ശിഥിലമായി ചിന്ന ഭിന്നമായ അണികളെ നോക്കി പോയാൽ പോകട്ടെ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഇടയിൽ കയറാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.സ്വഭാവികമായ മലയാളികളുടെ സഹായമനസ്കത ഉള്ള ഞങ്ങളുടെ ക്യൂ വിലെ ആൾകാർ അവരെ കുഷ്ഠരോഗികളെ പോലെ  ചീത്ത വിളിച്ചും തള്ളി പുറത്താക്കിയും ഓടിച്ചു വിട്ടു.പക്ഷെ തോൽവി സമ്മതിക്കാതെ ചിലര് കൌണ്ടർ നു മുൻപിൽ നിന്ന് ചീട്ടു അകത്തേക്ക് നീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു.ആദ്യമേ സഭ്യമായ ഭാഷയിൽ മാത്രം സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരു കാരണവർ അവടെ കാര്യങ്ങൾ വളരെ വളരെ ഡീസെന്റ്‌ ആക്കി മാറ്റി. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നില്ക്കുന്നത് കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭരണി കവിലാണോ എന്ന് പോലും ഞാൻ സംശയിച്ചു . ഠമാർ പഠാർ ,150-200 km സ്പീഡിൽ വാക്ശരങ്ങൾ  ചീരിപാഞ്ഞു വന്നു കാതുകളെ നന്നായി മുറിവേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.പെണ്ണുങ്ങളെ കൊണ്ട് മലയാള ഭാഷക്ക് ഇത്രയും വാക്കുകൾ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയും എന്ന് ഞാൻ വേദനയോടെ മനസിലാക്കി.കൌണ്ടർ ജീവനക്കാരാകട്ടെ വീണു കിട്ടിയ ഇടവേള പരസ്പരം പരദൂഷണം പറഞ്ഞും മൊബൈൽ നോക്കിയും വിനോദപൂരിതമാക്കി .
                 അപ്പോഴുണ്ട് ദേ വരുന്നു ഒത്ത കൊമ്പന്റെ തലയെടുപ്പോടെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും 4 മത്തെ ക്യൂവിന്റെ മിനിമം 125 മത്തെ ആൾ . ആറടി 3 ഇഞ്ച്‌ പൊക്കം, ഒത്ത ശരീരം ,നല്ല കട്ടി മീശ (മീശ പണ്ടേ എനിക്ക് വീക്നെസ് അയിരൂന്നു. കെട്ടുന്നെങ്കിൽ അങ്ങനെ ഒരുത്തനെ മാത്രമേ കെട്ടൂ എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നിരുന്നു. N .B : സ്വയം കണ്ടുപിടിച്ചത് പക്ഷെ മീശ വളരാത്ത ആളായത് ഞാൻ മാത്രം പരാമർശിക്കപ്പെടാൻ ഇഷ്ട്ടപെടതിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ് ) , ഫ്രെയിം ലെസ്സ് ഗ്ളാസ് , അലക്കി തേച്ച വടിവൊത്ത ഇൻ ചെയ്ത ഷർട്ട്‌ , പാന്റ്സ് ,പോളിഷ് ചെയ്ത ഷൂസ് , ഒരു 35 വയസ്സ് . മാന്യതയും പേഴ്സണാലിറ്റിയും തുളുമ്പുന്ന ശരീര ഭാഷ, ആകർഷകമായ നോട്ടം. നിർത്തൂ എന്നുള്ള അദ്ധേഹത്തിന്റെ അക്രോഷത്തിനു മറുപടിയായി ഭരണി പാട്ടിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് സംഘവും ഞാനും ഞങ്ങളും ടിയാനെ നോക്കി.
                എന്താ ഇത് സംസ്കാരമില്ലാത്തതു പോലെ, ഇത്രയും ആളുകൾ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ .ഇതൊരു പൊതുസ്ഥലമാണ് ഇവിടെ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത് സൂക്ഷിച്ചു വേണം. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ  ഇത് കേൾക്കുകയല്ലേ ,അവരത് കേട്ട് പഠിക്കില്ലേ. ക്ഷമ എന്തിനും ഏതിനും നല്ല മരുന്നാണ് . സഹായമാനോഭവം നന്മയെ വരുത്തൂ. നോക്കു എത്ര എത്ര രോഗങ്ങളും പേറിയാണിവരൊക്കെ നില്ക്കുന്നത്. സമാധാനപരമായി കാര്യങ്ങളെ സമീപിക്കാൻ പഠിക്കൂ . വഞ്ചന നാശമേ ഉണ്ടാക്കൂ.

      ഞങ്ങള്കെല്ലാം നടുവില നിന്ന് സന്ദർഭത്തിന് യോജിക്കുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒരു ലഘുപ്രസംഗം നടത്തി.പൌരധർമ്മത്തെ കുറിച്ചും രോഗപീഡിതരുടെ അവസ്ഥയെ കുറിച്ചും സഹജീവിയെ സഹായികേണ്ട ആവശ്യകതയെ കുറിച്ചും നല്ല തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കേണ്ട തിനെ കുറിച്ചും മൊത്തമായി 3 മിനുട്ടിൽ കുറയാത്ത പ്രസംഗം നടത്തി.ലവ് അറ്റ്‌ ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ് എന്ന് പറയണ പോലെ respect അറ്റ്‌ ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ് എനിക്ക് തോന്നി പോയി. നമ്മുടെ ഭരണി സംഘം പെട്ടെന്നുണ്ടായ സമൂഹ്യ ബോധത്തിന് മേൽ ചിന്തിച്ചു നില്ക്കുന്ന സമയത്തിനും ഞാനടക്കമുള്ളവർ അദ്ധേഹത്തിനെ മനസ്സിൽ ആരുടെ കൂടെ ഇരുത്തണം എന്നാലോചിച്ചു നിൽകുമ്പോൾ , പെട്ടുന്നുണ്ടായ ആഗ്രഹത്തിൽ ആ  കട്ടിമീശയുടെ ഭംഗി ഒന്നുകൂടി ആസ്വദിക്കണമെന്നു തോന്നി നോക്കിയപോളാണാ ഹൃദയം തകരുന്ന കാഴ്ച കണ്ടത്.കൌണ്ടർ ന്റെ മുൻപിൽ കുത്തിപിടിച്ചിരുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ വലതു കയ്യിലിരുന്ന ചീട്ടു അകത്തേക്ക് നീളുന്നു.കൌണ്ടർ യിൽ ഇരുന്ന എ കുസുമ വദന ചെറു ചിരിയോടെ അതിൽ നമ്പർ ഇട്ടു നല്കി. തിരികെ വാങ്ങിയ ചീട്ടു ഇടതു കൈവെള്ളയിൽ പതുക്കെ അടിച്ചു കൊണ്ട് പ്രശ്നപരിഹാര ഉദ്യമം പാടേ ഉപേക്ഷിച്ചു കണ്ടു നിന്ന 400 ൽ അധികം വരുന്ന ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും  വിഡ്ഢികളാക്കികൊണ്ട് ഞാനടക്കമുള്ള അരാധികവ്രിന്ദത്തിന്റെ അരികിലൂടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കാട്ടി കള്ളചിര്യോടു കൂടി നടന്നുപോയി.
                 ആരും പ്രതികരിച്ചില്ല. എനിക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ തോന്നാതിരുന്നത്തിനു കാരണം , ഞാൻ അപ്പോൾ കണ്ടത് സ്വപ്നമാണ് എന്റെ ആരാധനാ പുരുഷൻ അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല എന്ന് മനസിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ തലച്ചോറ് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നണു. ഏതായാലും ഭരണിപ്പാട്ട് സംഘത്തെ പക്ഷെ പന്നെ അവടെ കണ്ടില്ല. ക്യൂ മുൻപോട്ടു നീങ്ങി. എനിക്ക് മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.ഈ ലോകത്ത് എല്ലാവര്ക്കും അവരവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമേ ജീവിക്കനാകൂ എന്നത് ഒരു ബ്രഹ്മാണ്ട സത്യം ആണ്.


                ആൾകൂട്ടത്തിൽ തലയെടുപ്പോടെ വന്ന അദ്ധേഹത്തിനും സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം സിന്ദാബാദ് .

5 comments:

  1. വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഹാർദവമായ സ്വാഗതം ......

    ReplyDelete
  2. ഇത് നടന്ന സംഭവമാണോ?
    ആറടി മൂന്നിഞ്ച് ആള് കൊള്ളാലോ!

    (അണപ്പ് മാറ്റാന്‍ അങ്ങനെയൊരു വിദ്യയുണ്ട് അല്ലേ? ഒന്ന് ശ്രമിച്ച് നോക്കട്ടെ!)

    ReplyDelete
  3. ആദ്യ പരീക്ഷണം വിജയം, വാചകമടിയിൽ ഒട്ടും പുരകൊട്ടല്ലെന്നു ഒറ്റ പോസ്റ്റ്‌ കൊണ്ട് മനസ്സിലായി...നല്ല വർക്ക്‌

    ReplyDelete
  4. ന്റെ ....ദേവ്യേ....നമിച്ച്....

    ReplyDelete
  5. ന്റെ ....ദേവ്യേ....നമിച്ച്....

    ReplyDelete